Λόρδος Γκρέηγουντ, βρυκόλακας [επ. 15 από 36]


Ιστορικό μυθιστόρημα φαντασίας, του Δημήτρη Απέργη. Αποκλειστικά στο blog της ΩΚΥΠΟΥΣ σε 36 εβδομαδιαία επεισόδια, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα.

Σύνοψη: Λονδίνο, 1824. Ο αρχηγός του Λονδρέζικου εγκληματικού Συνδικάτου, Ουίλμπουρ Μπάρναμπι, αναθέτει σε δύο άντρες να ταξιδέψουν ως την επαναστατημένη κατά των Τούρκων Ελλάδα και να εντοπίσουν τον ποιητή Λόρδο Μπάιρον προκειμένου να εξασφαλίσουν οφειλές του από τζόγο προς τον υπόκοσμο. Ο ένας από τους δύο άντρες είναι ο Ουαλλός Μπαγκς Χάμχαντιουκ, ο επονομαζόμενος "καρυδωτής". Ο άλλος είναι ο αινιγματικός Λόρδος Γκρέηγουντ. Οι δύο άντρες θα εκκινήσουν ένα περιπετειώδες ταξίδι προς την πόλη του Μεσολογγίου μέσω Παρισιού. Ουδείς από τους εμπλεκόμενους όμως γνωρίζει το τρομερό μυστικό του Λόρδου Γκρέηγουντ: Ότι στην πραγματικότητα ανήκει στο Τάγμα των Strigoi Morti, της αρχαιότερης και πιο επικίνδυνης γενιάς βρυκολάκων.

ISBN : 978-618-00-1549-2

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • ΠΡΕΛΟΥΔΙΟΝ : Γκουϊλά Νακουίτζ (1 κεφάλαιο)

  • ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ : Λονδίνο (4 κεφάλαια)

  • ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ : Παρίσι (10 κεφάλαια)

  • ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ : Βρυκόλακες (10 κεφάλαια)

  • ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ : Μεσολόγγι (10 κεφάλαια)

  • ΕΠΙΛΟΓΟΣ : Λος Άντζελες (1 κεφάλαιο)

[επ. 15 από 36]

---



ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ : Παρίσι


Χ


Συνειδητοποιούσε ολοένα και περισσότερο πως ήταν ανήμπορος να δαμάσει τα συναισθήματά του, να αποδιώξει παντελώς την θλίψη του για τα ατυχή γεγονότα του La baleinière. Τούτη δεν ήταν μία από τις όμορφες νύχτες του. Ναι, ήταν κι ετούτη μία από εκείνες τις άσχημες νύχτες όπου ο Λόρδος ένιωθε βαθιά απογοήτευση από την κακοβουλία των ανθρώπων, από τον επαίσχυντο τρόπο κατά τον οποίον οι άνθρωποι δύνανται να κηδεμονευθούν σε μάζες από δολερούς δημαγωγούς ή από κούφιες θρησκοληψίες. Ήταν μία από τις νύχτες όπου ένιωθε την μοναξιά έντονα στο πετσί του. Και όντας έτσι περίλυπος και απηυδισμένος χανόταν διαρκώς στις σκέψεις του για τον κακό χρόνο που του χάρισαν οι διάβολοι του La baleinière στο αγαπημένο του Παρίσι.


Πώς θα το έθετε ο Μάρκος Αυρήλιος στα Εις εαυτόν; Επομένως για δύο λόγους πρέπει να δέχεσαι με χαρά ό,τι σου συμβαίνει. Πρώτον, διότι έγινε για σένα και για σένα είχε ορισθεί και με σένα είχε συνδεθεί από εκεί επάνω από την δημιουργό αιτία. Και δεύτερον, επειδή εκείνος που κυβερνά το σύμπαν νομίζει ότι εκείνο που συμβαίνει στον καθένα χωριστά γίνεται αιτία της ομαλής πορείας και της ολοκληρώσεως και, μα τον Δία, της διατηρήσεως του σύμπαντος. Χαριτωμένη ρήση, πράγματι.


Ο Λόρδος πίστευε -κατά έναν τρόπο περισσότερο παθιασμένο παρά ορθολογικό- ότι η φύση διεπόταν από μία δύναμη η οποία διατηρούσε ένα αδιαμφισβήτητο equilibrium μέσα στην αναρχία των πραγμάτων, από έναν υπέρτατο εξισορροπιστικό μηχανισμό που ενεργούσε με τους δικούς του απόκρυφους κανόνες δεοντολογίας ώστε να επιβάλλει μία δικαιοσύνη στην λειτουργία του κόσμου. Και τούτο έστω και αν πολλά πράγματα στον κόσμο φαντάζουν στην ανθρώπινη αντίληψη ως καταφανώς άδικα ή ως απόρροιες της απρόβλεπτης και αναίτιας τύχης.


Ο προσδιορισμός τον οποίον είχε αποδώσει ο Λόρδος στην εν λόγω δύναμη ίσως να μην διέφερε και πολύ από την έννοια του Primum Mobile που θέσπισε ο Πτολεμαίος αναφερόμενος στην εξώτατη εγερτική σφαίρα που προκαλεί κυκλικές τροχιές στο σύμπαν. Ή από την έννοια του Primum Movens (=ὃ οὐ κινούμενον κινεῖ) που εισήγαγε ο Αριστοτέλης θέλοντας να περιγράψει το πρωταρχικό αίτιο που -όντας ακίνητο και τέλειο- προκαλεί όλη την κινητικότητα εντός του σύμπαντος.


Ο Λόρδος βάλθηκε να θέσει τις σκέψεις του σε κάποια συνοχή φέρνοντας κατά νου τους στίχους του Εμπεδοκλή του Ακραγαντίνου περί της κοσμογένεσης. Ήταν απλά ένας αυθόρμητος ειρμός στον οποίον αποδύθηκε δίχως να τον υπολογίσει εις βάθος. Ξεκίνησε το λοιπόν να απαγγέλει νοερά τους στίχους του Εμπεδοκλή, και -παραδόξως- επέλεξε να κάμει τούτο απευθυνόμενος στον μακαρίτη Χάμχαντιουκ απ' του οποίου την συντροφία είχε αποδεσμευθεί μόνον ολίγες ώρες πρωτύτερα.


Μα έλα Μπαγκς, άκου τα λόγια μου, γιατί η μάθηση αυξάνει την σοφία.

Όπως είπα και πριν, δηλώνοντας των λόγων μου τα όρια,

διπλή θα πω ιστορία: κάποτε απ’ τα πολλά βγήκετο ένα και μ’ άλλη φορά απ’ το ένα τα πολλά,

η φωτιά και το νερό κι η γη και του αγέρα το θεόρατο ύψος,

και, χωριστά απ’ αυτά, η ολέθρια Φιλονικία, ίδια κι απ’ όπου κι αν την δεις,

κι ανάμεσά τους η Αγάπη, ίση στο μήκος και στο πλάτος.

Αυτήν να την κοιτάξεις με το νου σου, μη στέκεσαι με θαμπωμένα μάτια.

Αυτή ‘ναι που τη θεωρούνε έμφυτη ως και στα μέλη των θνητών,

χάρη σ’ αυτή κάνουνε σκέψεις φιλικές κι έργα αρμονικά,

Χαρά λέγοντάς τη με τ’ όνομα και Αφροδίτη.

Αυτήν ποτέ δεν τη βλέπουν οι θνητοί, όταν γυρίζει ανάμεσά τους.

Εσύ όμως άκουσε τις ντόμπρες μου κουβέντες.

Ολ’ αυτά είναι ίσα και συνομήλικα, μα το καθένα έχει δικά του προνόμια και χαρακτήρα,

κι άρχουν διαδοχικά, σαν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου.

Πέρα απ’ αυτά, τίποτα δεν γεννιέται ούτε πεθαίνει.

Εδώ πολλές βλάστησαν μορφές χωρίς αυχένα,

μπράτσα γυμνά πλανιόνταν χωρίς ώμους,

μάτια τριγύριζαν μονάχα, ψάχνοντας να ‘βρουν μέτωπα.

Μα καθώς τα θεία στοιχεία όλο κι έσμιγαν το ‘να με τ’ άλλο,

τούτα τα πράματα κολλούσαν όπως τύχαινε ν’ ανταμώσουν,

κι άλλα πολλά πλάι σ’ αυτά γεννιόνταν ολοένα

.με βάδισμα ελικοειδές κι αμέτρητα χέρια…

Γεννήθηκαν πολλά πλάσματα με δυο πρόσωπα και δυο στέρνα,

βόδια με φάτσα ανθρώπου, ενώ ξεπρόβαλαν και άνθρωποιμε κεφάλι βοδιού,

πλάσματα με φύση αρσενικοθηλυκή και με σκιερά μέλη.



Κατά την μακρόχρονη μύησή του ως βρυκόλακας, ο Λόρδος είχε μάθει πολύ καλά ότι ο σκοπός κάθε έμβιου όντος –είτε πρόκειται για άνθρωπο ή για ζώο ή για φυτό- ήταν η αποκόμιση ερεθισμάτων, εμπειριών, βιωμάτων, με οποιονδήποτε τρόπο. Η αποκόμιση αυτή των ερεθισμάτων εξυπηρετούσε τον σκοπό ενός υπέρτατου νου. Και εκείνο που ο υπέρτατος αυτός νους επεδίωκε προφανέστατα με την σειρά του ήταν η συλλογή πληροφοριών για το αχανές τούτο σύμπτωμα από χώρο και χρόνο, το σύμπτωμα που ονομάζουμε σύμπαν.



Ακόμη και ένα απόβρασμα σαν τον αποθανόντα Χάμχαντιουκ -παρά την μικρόμυαλη και άσχημη φύση του- εξυπηρετούσε τον υπέρτατο νου στην συλλογή πληροφοριών, έστω και αν στην συγκεκριμένη περίπτωση οι πληροφορίες θα ήσαν χαρακτηρισμένες από άκρως βδελυρές πράξεις, βιώματα που αφορούσαν τον στυγνό φόνο αθώων ανθρώπων. Ίσως η συνείδηση του υπέρτατου αυτού νου δεν διαταρασσόταν από τέτοιου είδους ηθικά ζητήματα παρά απορροφούσε σαν σφουγγάρι οποιοδήποτε κακούργημα του Χάμχαντιουκ αδιαμαρτύρητα, στερούμενη κάθε οίκτο και συμπόνοια.


Κατάρα! Σε τι διάολο εξυπηρετούσε τον υπέρτατο εξισορροπιστικό μηχανισμό του σύμπαντος ένα ον που ήταν παράλογα μοχθηρό απέναντι στα υπόλοιπα όντα, πάμφτωχο στο πνεύμα, άσχημο στην φύση του και με αίσχιστη αισθητική, με ένα σώμα δηλητηριασμένο από την κακή διατροφή και τις καταχρήσεις;


Και αν, κατά τον Πλάτωνα, στον αισθητό κόσμο της ύλης η κάθε ύπαρξη δεν είναι παρά το φθαρτό ατελές είδωλο ενός αιώνιου αρχέτυπου που υπάρχει στον τέλειο νοητό κόσμο, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ο Χάμχαντιουκ αντιστοιχεί σε μία τέλεια αναλλοίωτη ιδέα του νοητού κόσμου; Υπάρχει δηλαδή κάπου μέσα σε αυτό το κοσμικό οικοδόμημα ένας Χάμχαντιουκ τέλειος και πανάγαθος και ενάρετος; Η σκέψη αυτή έκανε τον Λόρδο να γελάσει δυνατά εφόσον ο Χάμχαντιουκ σίγουρα δεν διέθετε λυτρωτικά γνωρίσματα επάνω του που να υποδείκνυαν μία τέτοια εκδοχή.


Μπαγκς, Μπαγκς, Μπαγκς... Γιατί να υπάρχουν Μπαγκς στον κόσμο ετούτον; Ούτως διηρωτήθη ο Λόρδος κι ευθύς αναλογίσθηκε την ιδέα του παχύσαρκου λειψάνου που θα 'δινε σύντομα τόπο στην σιωπηρή αποσύνθεση στον βυθό του Σηκουάνα. Ο ειρμός του κινδύνευε πλέον να εκτροχιασθεί στις επικράτειες του παραλογισμού. Σε μια σειρά. Οι σκέψεις πρέπει να μπουν σε μια σειρά.



«Κατά την παράμονή μου στο δάσος του Σεντέρντου –κείνες τις ονειρικές επτά ημέρες- ξεδιψούσα το λαρύγγι μου σε μία γούρνα με νερό, περιστοιχισμένη από ακάνθινους ζοχούς. Στο κέντρο της μικρής αυτής λίμνης έστεκε μονάχο του ένα κατάλευκο νούφαρο και τριγύρω του έκαν

ε κύκλους ένα κοπάδι μικροσκοπικών γυρίνων. Σε κείνο το νούφαρο ορκιζόμουν τον έρωτά μου προς την Εουφροζίνε κάθε φορά που έπινα νερό. Ακριβώς, Μπαγκς. Ουδέποτε έβγαλα την Εουφροζίνε από τον νου μου στο Σεντέρντου. Και ουδέποτε προβληματίσθηκα από το γεγονός ότι ήταν στείρα. Εάν πρέπει να μου καταλογισθεί κάποια αξιόποινη πράξη στο ζήτημα της Εουφροζίνε, τούτη θα είναι ότι το μίσος που με κυρίεψε αργότερα με έκαμε να λησμονήσω την Εουφροζίνε παντελώς και να κινήσω ολοκληρωτικά προς τον εκδικητικό σκοπό μου. Αναλώθηκα στο υπέρμετρο μίσος μου για ένα εξαιρετικά μακρύ διάστημα, αρκετό ώστε να εξαλειφθεί εντός μου κάθε ίχνος του έρωτά μου για την Εουφροζίνε. Εάν πρέπει να μου καταλογισθεί κάποια αξιόποινη πράξη στο ζήτημα της Εουφροζίνε, Μπαγκς, τούτη θα είναι ότι δεν κατάφερα να τιθασεύσω μέσα μου μία ανθρώπινη παρόρμηση τόσο φλογερή όσο το μίσος. Θα περίμενε κανείς πως ένας βρυκόλακας θα ήτο υπεράνω ή πέραν κάθε ανθρώπινης παρόρμησης. Κι όμως, η βαριά καταδίκη των βρυκολάκων είναι ότι βιώνουν τις ανθρώπινες παρορμήσεις σε ένταση ασύλληπτα μεγαλύτερη από εκείνη με την οποία τις αισθάνονται οι κοινοί θνητοί. Ειδικά εκείνες τις παρορμήσεις που επιφέρουν σύγχυση και πόνο και μελαγχολία. Σε ότι αφορά την Εουφροζίνε, το αμάρτημά μου είναι ότι δεν προσπάθησα αρκετά ώστε να υπερβώ την ανθρώπινη φύση μου. Δεν προσπάθησα αρκετά. Τούτο ήταν το λάθος μου.»



Μα φυσικά και εξυπηρετούν και οι βρυκόλακες τον σκοπό του υπέρτατου νου ως προς την συλλογή πληροφοριών για το σύμπαν. Εφόσον βρυκόλακες υπάρχουν, θα ήταν οξύμωρος κάποιος ισχυρισμός περί του αντιθέτου. Παρά την νεκροζώντανη φύση τους, οι βρυκόλακες συγκεντρώνουν και εκείνοι από την δική τους μεριά βιώματα, βιώματα όμως που έχουν να κάμουν με την νεκρική διάσταση του κόσμου. Και τούτο επειδή ο κόσμος ιδωμένος απ’ την οπτική ενός βρυκόλακα δεν αποτελεί παρά μια καρικατούρα της ζωής, μία πομπώδη φαρσοκωμωδία της οποίας οι υπαινικτικές αλληγορίες καταρρέουν υπό το βάρος της ασυναρτησίας και κάθε νόημα ρέπει αναπόφευκτα προς το μακάβριο.


Έστω κι έτσι όμως, το συμπέρασμα εξάγεται λογικώς ότι ο υπέρτατος νους χρειάζεται ακόμη κι αυτές τις ιδιότυπες πληροφορίες, τις πληροφορίες δηλαδή που αφορούν τα σεργιανίσματα των βρυκολάκων στις ζοφερές κοιλάδες του θανάτου. Γιατί τούτο είναι ο κόσμος για τον βρυκόλακα: ζοφερές πένθιμες κοιλάδες.



Ούτως, ο υπέρτατος νους απολαμβάνει ένα όφελος από την ύπαρξη των βρυκολάκων. Όμως, οι βρυκόλακες τι είδους όφελος απολαμβάνουν από την λειτουργία της συμπαντικής μηχανής; Κανένα βεβαίως, πέραν ίσως της πρόσκαιρης ηδονής από την πόση φρέσκου αίματος. Οι βρυκόλακες υποφέρουν από ένα μόνιμο σφίξιμο στο στέρνο, έναν κόμπο που βαραίνει την ασάλευτη καρδιά τους. Είναι εκείνα τα όντα που κατάφεραν να αγγίξουν αμυδρά το κοσμικό μεγαλείο και έπειτα καταδικάσθηκαν σε μία μοναχική πορεία πάνω στην γη, πάντοτε θωρώντας εκείνο το μεγαλείο από μακριά, πάντοτε ανήμποροι να το ξαναγγίξουν. Για τούτο και οι υπάρξεις τους καταντούν αδειανές και, σαν κατανοούν κι οι ίδιοι πόσο ανώφελες είναι πλέον οι αποδράσεις τους προς την τέρψη, επιδίδονται σε μία ασύστολη θήρευση ανθρώπων προκειμένου να ικανοποιήσουν την δίψα τους για φρέσκο αίμα και να επιτύχουν έτσι την ποθούμενη βραχεία ηδονή.



Υπάρχουν όμως και οι βρυκόλακες με την σοφία κάμποσων αιώνων όπως ήταν ο Λόρδος. Κείνοι έχουν μάθει πια να αποζητούν τις πνευματικές απολαβές στην τέχνη και στην διανόηση. Κείνοι έχουν αναπτύξει μία εκτίμηση για την ανθρώπινη ευφυία και συνεπώς αρκούνται στο να τρέφονται μοναχά με το αίμα των ζώων εάν τούτο καθίσταται απαραίτητο. Κείνοι θέλουν απλώς –όπως και ο Λόρδος- να κάνουν τον χρόνο τους πάνω στον κόσμο όσο πιο ευχάριστον γίνεται.


---

[συνεχίζεται την επόμενη Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020, αποκλειστικά στο blog της ΩΚΥΠΟΥΣ]

Εγγραφείτε στην ιστοσελίδα της ΩΚΥΠΟΥΣ για να λαμβάνετε εβδομαδιαία newsletter.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα


Ο Δημήτρης Απέργης γεννήθηκε στην Λάρισα το 1978. Σπούδασε Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο Σόλεντ του Σάουθαμπτον στην Αγγλία. Ζει στην Λάρισα. Εκδίδει τα έργα του στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα:(https://www.okypus.com/okypus-publisher) Ο Δημήτρης Απέργης έχει τιμηθεί αρκετές φορές με διακρίσεις για το λογοτεχνικό του έργο. Το 2018 απέσπασε το Α' βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημα "Ο Ζεράρ & ο πατέρας" στον 36ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνων. Για το ίδιο έργο τιμήθηκε και με το Α' βραβείο Μυθιστορήματος στον 8ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. Το 2017 απέσπασε το Α’ βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημα «Στην Κομητεία του Ουίσκι» στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. Το 2015 τιμήθηκε με το Β’ βραβείο Νουβέλας για την νουβέλα «Jazz Room» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2013 τιμήθηκε με Έπαινο Διηγήματος για το διήγημα «Λαβύρινθος» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2012 απέσπασε το Α’ βραβείο Διηγήματος για το διήγημα «Όξινη βροχή» από την εφημερίδα ΜΟΝΙΤΟΡ.


©2019 by Okypus 

G. Seferi 153, Larisa

41223, Greece

email: info.okypus@gmail.com

tel: +306946385769