Λόρδος Γκρέηγουντ, βρυκόλακας [επ. 25 από 36]


Ιστορικό μυθιστόρημα φαντασίας, του Δημήτρη Απέργη. Αποκλειστικά στο blog της ΩΚΥΠΟΥΣ σε 36 εβδομαδιαία επεισόδια, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα.



Σύνοψη: Λονδίνο, 1824. Ο αρχηγός του Λονδρέζικου εγκληματικού Συνδικάτου, Ουίλμπουρ Μπάρναμπι, αναθέτει σε δύο άντρες να ταξιδέψουν ως την επαναστατημένη κατά των Τούρκων Ελλάδα και να εντοπίσουν τον ποιητή Λόρδο Μπάιρον προκειμένου να εξασφαλίσουν οφειλές του από τζόγο προς τον υπόκοσμο. Ο ένας από τους δύο άντρες είναι ο Ουαλλός Μπαγκς Χάμχαντιουκ, ο επονομαζόμενος "καρυδωτής". Ο άλλος είναι ο αινιγματικός Λόρδος Γκρέηγουντ. Οι δύο άντρες θα εκκινήσουν ένα περιπετειώδες ταξίδι προς την πόλη του Μεσολογγίου μέσω Παρισιού. Ουδείς από τους εμπλεκόμενους όμως γνωρίζει το τρομερό μυστικό του Λόρδου Γκρέηγουντ: Ότι στην πραγματικότητα ανήκει στο Τάγμα των Strigoi Morti, της αρχαιότερης και πιο επικίνδυνης γενιάς βρυκολάκων.



ISBN : 978-618-00-1549-2



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ


  • ΠΡΕΛΟΥΔΙΟΝ : Γκουϊλά Νακουίτζ (1 κεφάλαιο)

  • ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ : Λονδίνο (4 κεφάλαια)

  • ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ : Παρίσι (10 κεφάλαια)

  • ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ : Βρυκόλακες (10 κεφάλαια)

  • ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ : Μεσολόγγι (10 κεφάλαια)

  • ΕΠΙΛΟΓΟΣ : Λος Άντζελες (1 κεφάλαιο)


[επ. 25 από 36]



---



ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ : Βρυκόλακες


X



Εφημερίς Ελληνικά Χρονικά, Σάββατο 19 Απριλίου 1824, Μεσολόγγι



Απαρηγόρητα θρηνεί μεταξύ των χαρμοσύνων του Πάσχα ημερών η Ελλάς, διότι αιφνιδίως στερείται από τα αγκάλας της τον πολύτιμον αυτής ευεργέτην, τον Λαμπρόν Λόρδον Νόελ Βύρωνα. Ο υπέρτιμος ούτος ανήρ μετά δεκαήμερον ασθένειαν φλογιστικού ρευματικού πυρετού, όστις είχεν εισέλθει έως εις τον εγκέφαλον, εξέπνευσε σήμερον περί το εσπέρας εις τας ώρας 11.


Δεν έπαυεν έτι ζων ο Λαμπρός Φιλέλλην να παρασταίνη τους ευνοϊκούς υπέρ της Πατρίδος σκοπούς του. Ο υπέρ της αληθούς ελευθερίας της Ελλάδος ζήλος του μεγάλως μας ενεθάρρυνε, και μας έδιδε τας πλέον χρηστάς υπέρ του έθνους ελπίδας.



Πικρώς θλίβεται και κατάκαρδα λυπείται ο λαός της Ελλάδος στερούμενος τον Πατέρα και ευεργέτην. Εις όλων των πατριωτών τα πρόσωπα η θλίψις και κατήφεια φαίνονται ζωγραφισμέναι. Αλλά περισσότερον κλαίει και αναστενάζει ο λαός του Μεσολογγίου, διότι αυτή η πόλις είχε την καλήν τύχην να συγκαταριθμή μεταξύ των πολιτών της άνδρα των αρετών και προτερημάτων του Λαμπρού Λόρδου. Αι προς αυτόν του έθνους μας ελπίδες απέτυχον, και πλέον δεν μας μένει, παρά να κλαίωμεν απαρηγορήτως τον τόσον σκληρόν δι ημάς θάνατον.


Εις αυτήν την περίστασιν η Διοίκησις εξέδωκε την ακόλουθον Διαταγήν.


Αρ. 1185) ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.


Αι παρούσαι χαρμόσυνοι ημέραι έγιναν διά όλους ημάς ημέραι πένθους.


Ο Λορδος Νόελ Βύρων απέρασε σήμερον εις την άλλην ζωήν, περί τας ένδεκα ώρας το εσπέρας μετά μίαν ασθενείαν φλογιστικού ρευματικού πυρετού 10 ημερών.


Και πριν ακόμη χωρισθή η ψυχή από το σώμα, η κοινή κατήφεια έλεγεν όσην θλίψιν ησθάνετο η καρδία όλων, και όλοι μικροί μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες, νικημένοι από την θλίψιν, ελησμονήσατε το Πάσχα.


Η στέρησις αυτού του Λαμπρού υποκειμένου είναι βέβαια πολλά αισθαντική δι όλην την Ελλάδα, αλλά είναι πολύ περισσότερον αξιοθρήνητος δια αυτήν την Πόλιν, την οποίαν ηγάπησε διαφερόντως, και εις αυτήν επολιτογράφη, και απόφασιν σταθεράν είχεν, αν το έφερεν η περίστασις, να γενή και προσωπικώς συμμέτοχος των κινδύνων της.


Καθένας βλέπει εμπρός του τας πλουσίας προς το κοινόν ευεργεσίας του, και μήτε έπαυσε μήτε παύει κανείς, με ευγνώμονα και αληθινήν φωνήν να τον ονομάση ευεργέτην.


Έως ου να γνωστοποιηθούν αι διαταγαί της Εθνικής Διοικήσεως περί αυτού του πολυθρήνητου συμβάντος,


Δυνάμει του υπ’ αρ. 314 και ημ. 15 Οκτωβρίου θεσπίσματος του Βουλευτικού Σώματος,


Διατάττεται,


α’.) Αύριον, μόλις ανατείλη ο Ήλιος, να πέσουν από το μεγάλον κανονιοστάσιον του τείχους αυτής της Πόλεως 37 Κανονιαίς (μία το κάθε λεπτόν), κατά τον αριθμόν των χρόνων της ζωής του αποθανόντος.


β’.) Όλα τα κοινά υπουργεία, διά τρεις ημέρας κατά συνέχειαν, να κλεισθούν, εμπεριεχομένων και των κριτηρίων.


γ’.) Να κλεισθούν όλα τα εργαστήρια, εκτός εκείνων, όπου πωλούνται τροφαί, και ιατρικά, και να λείψουν τα μουσικά παιγνήδια, οι συνειθισμένοι εις αυτάς τα ημέρας χοροί, να παύσουν τα φαγοπότια εις τα κρασοπωλεία, και κάθε άλλο είδος κοινού ξεφαντώματος.


δ’.) Να γενή 21 ημέρας Γενική πενθιφορία.


ε’.) Να γενούν επικήδειοι δεήσεις εις όλας τα εκκλησίας.


Εν Μεσολόγγιω


Τ. Σ. Α. Μαυροκορδάτος


Ο Γραμ. Γεώργιος Πραϊδης


••••


Εφημερίς Morning Advertiser, Σάββατο 15 Μαϊου 1824, Λονδίνο


ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΜΠΑΪΡΟΝ



Ένα τηλεγράφημα έφτασε εις την πόλιν εχθές το πρωί με την θλιβερήν πληροφορίαν του θανάτου του Λόρδου Μπάιρον, εις το Μεσολόγγι, στις 19 Απριλίου, μετά από μίαν ασθένειαν δέκα ημερών. Ένα κρυολόγημα, συνοδευόμενον από φλεγμονήν, ήτο η αιτία της μοιραίου εκβάσεως. Αι επιστολαί του Λόρδου Sidney Osborne από την Κέρκυρα έχουν την ημερομηνίαν της 27ης Απριλίου. Ο λόρδος Osborne επρόκειτο να μεταβεί αμέσως στη Ζάκυνθο, όπου είχε αφιχθεί η σορός.



Με βαθιάν λύπην οφείλουμε να ανακοινώσουμε τον θάνατον του Λόρδου Μπάιρον, ο οποίος κατέληξε εις το Μεσολόγγι, στις 19 Απριλίου. Η Αγγλία έχασε ούτως έναν από τους καλύτερους ποιητάς της και έναν εκ των πιο διακεκριμένων Φίλων της Ελευθερίας της εποχής. Τα λαμπρά του ταλέντα έχουν τύχει εδώ και καιρό του θαυμασμού της Ευρώπης, και ο θάνατός του καθίσταται πιο λυπηρός εις μίαν εποχήν όπου αφιέρωνε την ζωήν και την περιουσίαν του εις τον σκοπόν των Ελλήνων, δια τους οποίους αισθανόταν την πιο έντονη συμπάθειαν, αλλά δυστυχώς ο ζήλος του μυαλού του φαίνεται ότι εξάντλησε την σωματικήν του δύναμιν. Η άφιξις του Λόρδου Μπάιρον στην Ελλάδα ενέπνευσε τους Έλληνας με εμπιστοσύνην και πρόσθεσε νέα δύναμη εις τον αγώναν τους - αφήρεσε την ζηλοφθονίαν που υπήρχε ανάμεσα εις μερικούς εκ των Αρχηγών των, και εκ της εμφανίσεώς του ανάμεσά των εφωτίσθη η προοπτική της χειραφετήσεώς τους, και οι βάρβαροι εχθροί των τρομοκρατήθησαν. Ο Λόρδος Μπάιρον είχε αναρρώσει από την ασθένειάν του τον Φεβρουάριο, της οποίας όμως η φύσις ήτο αρκετώς διαφορετική από αυτή που προκάλεσε τον θάνατόν του. Η μέριμνα που εδόθη εις την μνήμην του εκ της Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος καταδεικνύει πόσον θαυμαστός και αγαπητός ήτο, αλλά στο Μεσολόγγι η θλίψις των κατοίκων δεν χρειαζόταν καμίαν κοινοποίησιν εκ μέρους της διοικήσεως, καθώς το πένθος ήτο βαθύ και καθολικόν, και το Πάσχα, αλλιώς μία περίοδος εορτής και χαράς, μετετράπη εις περίοδον θρήνου και θλίψεως. Οι Έλληνες εζήτησαν και έλαβαν την Καρδιάν του Λόρδου, η οποία θα τοποθετηθεί εις Μαυσωλείον της Χώρας, η απελευθέρωσις και ανεξαρτησία της οποίου ήτο η ύστατος επιθυμία του. Η σορός του πρόκειται να μεταφερθεί στην Αγγλία και να ταφεί με εκείνες των επιφανών προγόνων του. Ο Λόρδος έχει αφήσει μίαν θυγατέραν, ανήλικην.


••••


Εφημερίς Morning Advertiser, Δευτέρα 17 Μαϊου 1824, Λονδίνο


ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ


Η ακόλουθος επιστολή, που ανακοινώνει τον θάνατον του Λόρδου Μπάιρον, απευθύνθηκε από τον πρίγκιπα Μαυροκορδάτο προς τον Γραμματέα της Ελληνικής Επιτροπής:


"Μεσολόγγι, 20η Απριλίου 1824.


Κύριε, και πολύ αγαπητέ μου φίλε,



Διά της μεγαλυτέρου θλίψεως εκπληρώνω το καθήκον να σας γνωστοποιήσω την θλιβερήν είδησιν ​​του θανάτου του Λόρδου Μπάιρον, έπειτα από μιαν ασθένειαν δέκα ημερών. Η απώλειά μας είναι ανεπανόρθωτος και δικαίως εγκαταλείπουμε τους εαυτούς μας εις απαρηγόρητον θλίψην. Ανεξαρτήτως των δύσκολων περιστάσεων εις τις οποίες μετέρχομαι, θα προσπαθήσω να εκπληρώσω το καθήκον μου απέναντι σε αυτόν τον σπουδαίον άνθρωπον. Η αιώνιος ευγνωμοσύνη της χώρας μου ίσως είναι ο μοναδικός αληθινός φόρος τιμής εις την μνήμην του. Οι Αντιπρόσωποι θα σας γνωστοποιήσουν τας λεπτομέρειας αυτού του οδυνηρού γεγονότος, η θλίψις που αισθάνομαι διά το οποίον δεν θα μου επιτρέψει να αναλύσω περισσότερο. Θα συγχωρήσετε - θα δικαιολογήσετε, το γεγονός ότι είμαι συντετριμμένος από πένθος και αποδεχτείτε την διαβεβαίωσιν της αφοσίωσής μου.


Προς J. Bowring, Esq.


Γραμματεύ της Ελληνικής Επιτροπής


Α. ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΣ



Ο Τζωρτζ Γκόρντον (Λόρδος Μπάιρον), γεννηθείς το 1788, αντιπροσωπεύει μιαν οικογένειαν που προέρχεται εκ της Νορμανδικής κατακτήσεως και πολλοί εκ των προγόνων του κατέχουν μιαν ξεχωριστήν θέσην εις την ιστορίαν αυτής της χώρας. Ο τίτλος ευγενείας απονεμήθη εις τον Σερ Τζον Μπάιρον δια τας υπηρεσίας του εις τον Βασιλικόν σκοπόν εις τας μάχας των Edgehill και Newbury, εις τις οποίες συμμετείχε με έξι εκ των αδελφών του.


Ο Γουίλιαμ Λόρδος Μπάιρον, ο οποίος διαδέχθηκε τας οικογενειακάς τιμάς το 1736, εγκλείσθη εις τον Πύργον του Λονδίνου, το 1765, δια την δολοφονίαν του κ. Chaworth, εις μίαν μονομαχίαν. Ο Λόρδος απεβίωσε εις το Newstcad Abbey, στις 17 Μαΐου 1798.


Ο Αξιότιμος Τζον Μπάιρον, ο αδελφός του, γεννηθείς εις το Newstcad Abbey στις 8 Νοέμβρη 1723, διεκρίθη εις την Ναυτικήν ιστορίαν μας δια τας δυσκολίας που αντιμετώπισεν εις την αποστολήν υπό τον Αρχιπλοίαρχο Anson, και δια την αποστολήν που ο ίδιος διοίκησεν λίγο μετά την έναρξιν της τελευταίου βασιλικής θητείας. Ο υιός αυτού του βετεράνου, ο Τζον Μπάιρον, ο πατέρας του ποιητού, γεννήθηκε το 1751. Διεκρίθη εις τα χρονικά της ευγενείας, διά της αποπλανήσεως της Μαρκησίας της Carmarthen, την οποίαν, μετά το διαζύγιόν της, ενυμφεύθη. Μετά τον θάνατόν της, ο Τζον Μπάιρον ενυμφεύθη την μητέραν του ποιητού, Μις Γκόρντον, Σκωτσέζα κυρία ευγενικής καταγωγής, κληρονόμος κτήματος στο Rayne, εις την περιοχήν Gairwih, εις την κομητείαν του Aberdeen. Ο Τζον Μπάιρον πέθανε στο Valenciennes στις 2 Αυγούστου 1791. Η μητέρα του Λόρδου Μπάιρον πέθανε στην Σκωτία, ενόσω εκείνος ευρίσκετο εις τα ταξίδια του, το 1811.


Ο Λόρδος Μπάιρον διαδέχθηκε τον τίτλον και την περιουσίαν μετά τον θάνατον του Γουίλιαμ του πέμπτου λόρδου Byron, ο οποίος, όπως ήδη ανεφέρθη, έλαβεν χώραν το 1798, όταν ο Λόρδος ήτο δέκα ετών.


Έως εκείνην την περίοδον ο Λόρδος είχε ζήσει στο Aberdeenshire, και φαίνεται ότι το άγριον σκηνικόν της τοποθεσίας εις την οποίαν πέρασε τα πρώτα του χρόνια παρέμεινε για πάντα βαθιά χαραγμένον εις την μνήμην του. Έχει ειπωθεί ότι η ελευθερία την οποίαν απολάμβανε ώστε να τριγυρνά στους λόφους δίχως έλεγχον, εις εκείνην την πρώιμην περίοδον, και ότι η κράσις του, που ήτο ευαίσθητος, και που αναζωογονήθηκε από τον αέρα και την άσκησιν, τον έκαναν αργότερα ανεπίδεκτον προς την αυτοσυγκράτησιν.


Προς το τέλος του έτους 1798 μετοίκησεν εις το Harrow. Μιλώντας περί των σπουδών του εκεί, ο Λόρδος Μπάιρον αναφέρει, στο σημείωμα εις το τέταρτον κάντο του «Τσάιλντ Χάρολντ» - «Σε μερικά μέρη της ηπείρου οι νέοι διδάσκονται από απλούς κοινούς συγγραφείς και δεν διαβάζουν τους καλύτερους κλασικούς μέχρι να φθάσουν την ωριμότητάν τους. Βεβαίως δεν ομιλώ εις αυτό το σημείον από θυμόν ή απέχθειαν απέναντι στο σχέδιον της εκπαιδεύσεώς μου. Δεν ήμουν βραδύνους, ήμουν πάραυτα ένα αδρανές αγόρι. Και πιστεύω ότι κανείς δεν θα μπορούσε να συνδεθεί περισσότερο με το Harrow από ό, τι εγώ, και με καλόν μάλιστα λόγον - ένα μέρος του χρόνου που πέρασα εκεί ήτο το πιο ευτυχισμένο της ζωής μου. Και ο διδάσκαλός μου (ο Αιδεσιμώτατος Δρ. Joseph Drury) ήτο ο καλύτερος και πιο αξιόλογος φίλος που κατείχα ποτέ, του οποίου τις συμβουλές θυμάμαι πάντοτε πολύ καλώς, αλλά δυστυχώς και πολύ καθυστερημένως, αφότου κάποτε παραστράτισα».


Σε ηλικία μικρότερη των δεκαέξι, μετοίκησεν εις το Πανεπιστήμιον του Κέημπριτζ, όπου έγινε φοιτητής του Κολλεγίου Trinity.


Εις την ηλικία των δεκαεννέα εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο για το Newstead Abbey, και τον ίδιο χρόνο προσέφερε εις τον κόσμον την ποιητικήν του συλλογήν «’Ωρες Απραξίας».


Φθάνοντας στην ανδρική του πλέον ηλικίαν, ο Λόρδος Μπάιρον επιβιβάσθηκε στο Φάλμουθ για Λισαβόνα και από εκεί προχώρησεν πέρα από τη χερσόνησο στη Μεσόγειο, με την συντροφίαν του κ. Χόμπχαουζ.


Τα ταξίδια του Λόρδου περιγράφονται στο «Τσάιλντ Χάρολντ» και στις Σημειώσεις. Είναι άξιον προσοχής το ότι ο Λόρδος γλίτωσε από έναν πυρετό στην περιοχή κοντά στον τόπο όπου η ζωή του μόλις έλαβεν τέλος:


«Όταν, το 1810 », λέγει, «μετά την αναχώρησιν του φίλου μου κ. Χόμπχαουζ, για την Αγγλία, προσβλήθηκα από σοβαρόν πυρετόν στη Μορρέα, αυτοί οι άντρες (Αλβανοί) έσωσαν τη ζωήν μου, τρομοκρατώντας τον ιατρόν μου, τον οποίον απείλησαν ότι θα του κόψουν το λαρύγγι αν δεν θεραπευόμουν εντός δεδομένου χρόνου. Σε αυτήν την παρηγορητικήν διαβεβαίωσιν των μεταθανάτιων αντιποίνων, καθώς και στην αποφασιστικήν άρνησιν στα φάρμακα του Δρ Romanelli, αποδίδω την ανάκαμψίν μου. Είχα αφήσει τον τελευταίο εναπομείνοντα Άγγλο υπάλληλόν μου στην Αθήνα. Ο δραγουμάνος ή διερμηνέας μου ήτο όσο άρρωστος ήμουν κι εγώ, και οι καλοί μου αρναούτηδες με περίθαλψαν με φροντίδαν τέτοιαν που θα απέδιδεν τιμήν εις τον πολιτισμόν».


Ενώ η φρεγάτα Salsette, εις την οποίαν ο Λόρδος Μπάιρον ήτο επιβάτης προς την Κωνσταντινούπολη, προσάραξε στα Δαρδανελλιά, μία συζήτησις ανέκυψε ανάμεσα σε μερικούς εκ των αξιωματικών περί της εφαρμοσιμότητος της διασχίσεως του Ελλήσποντου. Ο Λόρδος Μπάιρον και ο υπολοχαγός Ekenhead εσυμφώνησαν να προβούν εις την δοκιμήν και ολοκλήρωσαν την επιχείρησιν αυτήν στις 3 Μαΐου του 1810.


Επέστρεψε εις την Αγγλία, μετά από απουσίαν σχεδόν τριών ετών, και τα δύο πρώτα κάντο του "Τσάιλντ Χάρολντ" εμφανίστηκαν λίγους μήνες μετά. Το ποίημα αυτό, με ταχείαν διαδοχήν, ηκολούθησαν το "Γκιαούρ" και το "Η Νύφη της Αβύδου", δύο τουρκικαί ιστορίαι. Και ενώ ο κόσμος ήτο μέχρι στιγμής διχασμένος ως προς το ποιο από αυτά τα τρία κομμάτια άξιζεν τους μεγαλύτερους επαίνους, ο Λόρδος συνέγραψεν το όμορφον ποίημά του "Ο Κουρσάρος".


Στις 2 Ιανουαρίου του 1815, ο Λόρδος ενυμφεύθη, στο Seaham, στην κομητείαν Durham, τη μοναδικήν θυγατέραν του Sir Ralph Milbank Noel, Βαρονέτου, και προς το τέλος του ίδιου έτους η Κυρία του έφερε στον κόσμον μίαν θυγατέραν. Εντός μερικών εβδομάδων, όμως, μετά από αυτό το γεγονός, πραγματοποιήθηκε ένας χωρισμός, για τον οποίον έχουν αναφερθεί διάφοροι αιτίαι. Αυτός ο χωρισμός προκάλεσε μίαν τεράστιαν αίσθησην εκείνην τη εποχήν. Ο Λόρδος, ενώ το δημόσιο ενδιαφέρον ως προς την πορεία που θα υιοθετούσε ήτο στα ύψη, εγκατέλειψε ξαφνικά την Αγγλία, με την απόφασιν να μην επιστρέψει ποτέ.


Ταξίδεψεν εις την Γαλλίαν, μέσω της οποίου πέρασε γρήγορα στις Βρυξέλλες, διεξάγοντας στην πορείαν μίαν έρευναν εις το πεδίον του Βατερλώ. Προχώρησε εις το Coblentz και από εκεί μέσω του Ρήνου μέχρι το Basle. Αφού επισκέφθηκε μερικάς από τας πλέον αξιόλογας τοποθεσίας της Ελβετίας, προχώρησε εις την Βόρειον Ιταλίαν. Διέμεινε για αρκετόν καιρόν εις την Βενετία, όπου σύντομα ήλθε μαζί του και ο κ. Χόμπχαουζ, ο οποίος τον συνόδευσε σε μίαν εκδρομήν εις την Ρώμην, όπου ολοκλήρωσε το "Τσάιλντ Χάρολντ".


Εις την Βενετία ο Λόρδος Μπάιρον απέφυγε όσο το δυνατόν περισσότερο τας επαφάς με τους συμπατριώτας του. Έφυγε από την πόλην και μετοίκησεν εις άλλα μέρη της αυστριακής επικράτειας εις την Ιταλίαν, την οποία εγκατέλειψε δια την Τοσκάνην. Μαζί του ήλθεν ο αείμνηστος κ. Σέλλεϋ, και στη συνέχεια ο κ. Λη Χαντ.


Το πατρογονικό κτήμα του έλαβεν προσφάτως μεγάλην αξίαν από τον θάνατον της μητέρας της κυρίας Μπάιρον και ένα πολύτιμο ανθρακωρυχείο, που λέγεται ότι αξίζει 50.000l, είχε ανακαλυφθεί στο κτήμα του Rochdale πριν φύγει από την Αγγλία, οπότε κατά τον θάνατόν του πιθανότατα έφερε εις την κατοχήν του ένα μεγάλον εισόδημα.


Το ταξίδι του Λόρδου Μπάιρον εις την Ελλάδα, και ο ρόλος που έπαιξεν εις αυτήν την χώραν, θα καταστήσει αγαπητήν την μνήμην του σε κάθε φίλον της ελευθερίας.



Ένα έργον του Λόρδου θα αναζητηθεί με περισσότερο ενδιαφέρον εξ’ οποιασδήποτε από τας προηγούμενες εκδόσεις του. Αναφερόμαστε βεβαίως εις την βιογραφίαν του, γραμμένη από τον ίδιον, την οποίαν παρέδωσε εις τον φίλον του, κ. Τόμας Μουρ, και η οποία διεδραματίσθη για αρκετόν καιρόν εις την χώραν αυτή.


Εάν αι φήμαι είναι βάσιμαι, ο Λόρδος Μπάιρον έχει εξετάσει τον εαυτόν του εις αυτόν το έργον μετά μίας αδυσώπητου δριμύτητος διά την οποίαν ελαχίστοι άνδρες είναι ικανοί.



---



[συνεχίζεται την επόμενη Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020, αποκλειστικά στο blog της ΩΚΥΠΟΥΣ]



Εγγραφείτε στην ιστοσελίδα της ΩΚΥΠΟΥΣ για να λαμβάνετε εβδομαδιαία newsletter.



Λίγα λόγια για τον συγγραφέα


Ο Δημήτρης Απέργης γεννήθηκε στην Λάρισα το 1978. Σπούδασε Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο Σόλεντ του Σάουθαμπτον στην Αγγλία. Ζει στην Λάρισα.


Τα έργα του εκδίδονται στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΥΠΟΥΣ:(https://www.okypus.com/okypus-publisher)


Ο Δημήτρης Απέργης έχει τιμηθεί αρκετές φορές με διακρίσεις για το λογοτεχνικό του έργο.


Το 2018 απέσπασε το Α' βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημα "Ο Ζεράρ & ο πατέρας" στον 36ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνων. Για το ίδιο έργο τιμήθηκε και με το Α' βραβείο Μυθιστορήματος στον 8ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ.


Το 2017 απέσπασε το Α’ βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημα «Στην Κομητεία του Ουίσκι» στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ.


Το 2015 τιμήθηκε με το Β’ βραβείο Νουβέλας για την νουβέλα «Jazz Room» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.


Το 2013 τιμήθηκε με Έπαινο Διηγήματος για το διήγημα «Λαβύρινθος» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.


Το 2012 απέσπασε το Α’ βραβείο Διηγήματος για το διήγημα «Όξινη βροχή» από την εφημερίδα ΜΟΝΙΤΟΡ.

©2019 by Okypus 

G. Seferi 153, Larisa

41223, Greece

email: info.okypus@gmail.com

tel: +306946385769