Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ - Friedrich Nietzsche, Josef Simon
Μαλακό εξώφυλλο.
Δημοτική γλώσσα, μονοτονικό σύστημα.
Πολύ καλή κατάσταση.
Τρία φιλοσοφικά δοκίμια.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΥΣ ΥΠΟ ΕΞΩΗΘΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ - ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ NIETZSCHE
Συγγραφέας: ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΝΙΤΣΕ, JOSEF SIMON
Εκδόσεις: ΒΑΝΙΑΣ
Έτος εκδόσεως: 1991
Σελίδες: 134
Διαστάσεις: 21 Χ 14
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
- ΠΡΟΛΟΓΟΣ
- - FRIEDRICH NIETZSCHE: ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΥΣ ΥΠΟ ΕΞΩΗΘΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ
- - JOSEF SIMON: ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΣΤΟΝ NIETZSCHE ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ
- Η ΗΘΕΛΗΜΕΝΗ ΕΠΙΦΑΣΗ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΙΤΣΕΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΕΡΜΗΝΕΥΣΗΣ)
- Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΟΝ NIETZSCHE
- ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΝΝΟΙΩΝ
- ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ FR. NIETZSCHE
- ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
---
"Προπαντός πραγματικά γεγονότα δεν υπάρχουν, αλλά μόνον ερμηνείες". Η αρχή αυτή συγκροτεί έμμεσα ολόκληρη τη φιλοσοφία του Nietzsche και τη διαφοροποιεί από άλλα φιλοσοφικά εγχειρήματα. Η έμμεση συγκροτησιακή της ιδιότητα ανάγεται στη σχετικότητα του χαρακτήρα της, δηλαδή στο γεγονός ότι μόνον η εννοιολογική εξειδίκευση αποκαθιστά την καθολικότητά της, και έτσι την ίδια ως αρχή εν γένει. Η αποκατάσταση του καθολικού νοήματος της ερμηνείας απαιτεί, επομένως, την εξέταση των κατηγορημάτων και των χαρακτήρων εκείνων, στη χρήση των οποίων η ίδια εκτίθεται ως αρχή. Επειδή το ζητούμενο εν προκειμένω είναι η αρχή της ερμηνείας, γι' αυτό ο ερμηνευτικός της διαφορισμός προς άλλες έννοιες επιτελεί "απλώς", δηλαδή αναπαράγει, το ζητούμενο ως τέτοιο, χωρίς να επιδιώκει την αναίρεσή του στη λύση. Ετούτος ο επιτελεστικός αναδιπλασιασμός δεν είναι όμως εμβόλιμος ούτε δευτερεύων, διότι αποτελεί κατ' ουσίαν τον τρόπο του ζητήματος της ερμηνείας. Ο τρόπος αυτός δεν υφίσταται ως κάτι το ποιοτικό, αλλά ως κατανόηση της διαφοράς των ποιοτικών προσδιορισμών. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (1844 – 1900) ήταν σημαντικός Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής, συνθέτης και φιλόλογος. Έγραψε κριτικά δοκίμια πάνω στη θρησκεία, την ηθική, τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες, δείχνοντας ιδιαίτερη κλίση στη χρήση μεταφορών, ειρωνείας και αφορισμών.
Οι κεντρικές ιδέες της φιλοσοφίας του Νίτσε περιλαμβάνουν τον «θάνατο του Θεού», την ύπαρξη του υπερανθρώπου, την ατέρμονη επιστροφή, τον προοπτικισμό καθώς και τη θεωρία της ηθικής κυρίων - δούλων. Αναφέρεται συχνά ως ένας από τους πρώτους «υπαρξιστές» φιλοσόφους. Η ριζική αμφισβήτηση από μέρους του της αξίας και της αντικειμενικότητας της αλήθειας έχει οδηγήσει σε αμέτρητες διαμάχες και η επίδρασή του παραμένει ουσιαστική, κυρίως στους κλάδους του υπαρξισμού, του μεταμοντερνισμού και του μεταστρουκτουραλισμού.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως κλασικός φιλόσοφος, κάνοντας κριτικές αναλύσεις σε αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα, προτού εντρυφήσει στη φιλοσοφία. Το 1869, σε ηλικία 24 ετών, διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, στην έδρα της Κλασικής Φιλολογίας, όντας ο νεότερος που έχει πετύχει κάτι ανάλογο. Παραιτήθηκε το καλοκαίρι του 1879 εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που τον ταλάνιζαν σχεδόν όλη του τη ζωή. Σε ηλικία 44 ετών, το 1889, υπέστη νευρική κατάρρευση, η οποία αργότερα διεγνώσθη ως συφιλιδική «παραλυτική ψυχική διαταραχή», διάγνωση η οποία αμφισβητείται. Η επανεξέταση των ιατρικών φακέλων του Φρειδερίκου Νίτσε δείχνει ότι κατά πάσα πιθανότητα πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο, ενώ η μετά θάνατον αρνητική φήμη του οφείλεται κυρίως στο αντι-ναζιστικό κύμα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέλαβε τη φροντίδα του η μητέρα του, μέχρι τον θάνατό της το 1897, και έπειτα η αδελφή του, Ελίζαμπεθ Φούρστερ-Νίτσε, μέχρι τον θάνατό του, το 1900.
Εκτός από τη φροντίδα του, η Ελίζαμπεθ Φούρστερ-Νίτσε ανέλαβε χρέη εκδότριας και επιμελήτριας των χειρογράφων του. Ήταν παντρεμένη με τον Μπέρναρντ Φούρστερ, ηγετική μορφή του αντισημιτικού μετώπου της γερμανικής ακροδεξιάς, και ξαναδούλεψε αρκετά από τα ανέκδοτα χειρόγραφα του Νίτσε υπό το φως των ιδεών του Φούρστερ, ριζικά αντίθετων από τις απόψεις του φιλόσοφου, οι οποίες ήταν ξεκάθαρα εναντίον του αντισημιτισμού και του εθνικισμού. Εξ αιτίας των εκδόσεων της Φούρστερ-Νίτσε, ο Νίτσε έγινε συνώνυμο του γερμανικού μιλιταρισμού και του Ναζισμού.
Αρκετοί μελετητές του, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα έχουν καταφέρει να αναστρέψουν την παρερμηνεία των ιδεών του. Παρ' όλα αυτά, οι πολιτικές του απόψεις και πεποιθήσεις παραμένουν αμφιλεγόμενες.
Το Τάδε έφη Ζαρατούστρας ή Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα (γερμ. Also sprach Zarathustra) είναι έργο του Γερμανού φιλόσοφου Νίτσε που θεωρείται ως το σημαντικότερο έργο του. Εκδόθηκε σε τέσσερα μέρη, από το 1883 ως στο 1885.
Σύμφωνα με τον Ζαρατούστρα, όλοι οι άνθρωποι ήταν ίδιοι ενώπιον του θεού. Όταν όμως ο θεός απέθανε, η ισότητα απωλέσθηκε και αυτή, και έτσι οι άνθρωποι έγιναν έρμαιο του όχλου. Στο σημείο αυτό βρίσκεται η ευκαιρία της γέννησης του Υπεράνθρωπου.
Σύμφωνα πάντα με τον Ζαρατούστρα, ο άνθρωπος που εκπληρώνει χρέη γέφυρας με κατάληξη στον Υπεράνθρωπο, πρέπει να αυτοϋπερνικηθεί για να παραχωρήσει την θέση του στον Υπεράνθρωπο. Τα χαρακτηριστικά του Υπεράνθρωπου είναι
- η δημιουργικότητα
- η αυτoλατρεία
- η λατρεία προς την ζωή και η αυτοπεποίθηση
- η δύναμη της θελήσεως
- το θάρρος, η στυγνότητα και η αδιαλλακτικότητα
Με αυτό τον πρόλογο ξεκινά και το πρώτο μέρος του έργου. Ο Ζαρατούστρας, που είχε γίνει ερημίτης για δέκα χρόνια, αποφασίζει να επιστρέψει ανάμεσα στους ανθρώπους και να μοιραστεί μαζί τους τη σκέψη του.
Καθώς κατηφορίζει από το βουνό του, ο Ζαρατούστρας συναντά ένα γέρο ερημίτη, με τον οποίο συζητάει. Μόλις όμως συνειδητοποιεί πως ο γέροντας έχει αφοσιώσει τη ζωή του στο Θεό, προτιμά να φύγει, από φόβο μην τον στερήσει από το νόημα της ύπαρξής του αν του αποκάλυπτε πως ο θεός απέθανε. Μ'αυτή τη σκέψη ξεκινάει ο Ζαρατούστρας τη περιπλάνηση ανάμεσα στους ανθρώπους, και αυτή η σκέψη είναι η απαρχή της φιλοσοφίας του Υπεράνθρωπου που θέλει να τους διδάξει: ο θεός μην όντας πια ο στόχος της ανθρώπινης θέλησης, ο άνθρωπος πρέπει να θέσει καινούριο στόχο, ο οποίος συμπεριλαμβάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Ο πρόλογος τελειώνει με τα λόγια "Έτσι άρχισε η δύση του Ζαρατούστρα".
